1

2

3

4

5

 

Jak zadbać o zdrowie konia

Koń zdrowy charakteryzuje się jasnym spojrzeniem oraz gładką i błyszczącą sierścią. Jeżeli koń jest spokojny, oddycha bez problemu, a jego temperatura ciała wynosi od 37,5 do 38,5 stopni możemy spodziewać się, że koń jest zdrowy i ma się dobrze. Koń jak każde stworzenie żywe potrzebuje tego, aby się nim odpowiednio zajmować. Koń potrzebuje odpowiedniego pożywienia i wystarczająco dużo ruchu. Nie wolno zaniedbać stajni, która powinna być wietrzona, a obornik usuwany na czas. Jeżeli nie są przestrzegane podstawowe zasady czystości oraz paszy bardzo łatwo konie stają się ofiarami zarazków. Chorobom trzeba zapobiegać w miarę wcześnie po wykryciu, a że bez badań lekarskich nie jest to możliwe, trzeba poddawać zwierze regularnym badaniom oraz szczepieniom przez weterynarza. Konie muszą być badane nie rzadziej niż raz w roku, o ile nie zauważymy żadnych problemów zdrowotnych. W czasie takiego badania rutynowego lekarz powinien sprawdzić jak pracuje serce, zmierzyć puls, a także osłuchać płuca. Następnie lekarz w czasie takiego badania ogląda oczy, sierść, Continue reading “Jak zadbać o zdrowie konia” »

Jeździec musi umieć obchodzić się z koniem

Jeździec musi umieć obchodzić się z koniem. Największym grzechem jaki może on popełnić jest niekonsekwencja. Jeżeli jeździec pozwala na coś koniowi nie może potem zmienić zdania i tego samego zakazać. Zwierzę nie lubi takiego zachowania i szybko zechce pokazać jeźdźcowi kto rządzi. Niektóre konie są strachliwe, takich koni nie należy karać, ponieważ ratują się w takiej sytuacji ucieczką. Nie powinno się bać konia, który ma pianę na pysku. Ponieważ jest to zjawisko pozytywne, albowiem tylko konie zadowolone przeżuwają i właśnie ta czynność doprowadza do powstania piany. Jeździec musi mieć zawsze świadomość, że koń jest istotą żywą, której też zdarzają się leprze i gorsze dni. Trzeba obchodzić się z koniem dobrze, ponieważ koń ma swoje uczucia i trzeba o tym pamiętać. Koń powinien pasować do wzrostu jak też poziomu zdolności jeździeckich. Koń musi być bardzo doświadczony przy jeźdźcach, którzy dopiero rozpoczynają naukę jazdy. Jazdy powinni uczyć doświadczeni instruktorzy, którzy odpowiadają za bezpieczeństwo jeźdźców. Jednak trzeba mieć świadomość, Continue reading “Jeździec musi umieć obchodzić się z koniem” »

Jaki chód konia jest najładniejszy

Jest powiedzenie, że nie ma nic piękniejszego niż koń w galopie. Jednak piękny koń niezależnie od chodu jest zwierzęciem atrakcyjnym i chętnie oglądanym. Jest kilka rodzajów chodu konia, ale do podstawowych należą: stęp, kłus i galop. Najwolniejszym chodem konia jest stęp. Charakteryzuje się tym, że nogi stawiane są w regularnej kolejności. Słuchając konia w stępie usłyszeć można za każdym razem cztery uderzenia kopyt, które są poprzerywane równomiernymi odstępami. Możemy w stępie wyróżnić dwa rodzaje chodu. Jeden to jest stęp swobodny, przy którym są zupełnie luźne wodze, a także stęp zebrany. Innym chodem konia jest kłus. Koń w kłusie stawia jednocześnie po dwie nogi, które znajdują się po przekątnej. Chód ten jest chodem dwutaktowym. Rozróżnić możemy następujące rodzaje kłusa: zebrany, roboczy, wyciągnięty oraz pośredni. Jest jeszcze kłus tak zwany ćwiczebny i jest to kłus tak zwany anglezowany. Continue reading “Jaki chód konia jest najładniejszy” »

Kształt głowy konia zależy od rasy

Wszyscy ludzie, którzy kochają konie, a nawet zwykli laicy, którzy tylko zachwycają się ich wyglądem, mają świadomość, że głowa konia jest bardzo ważna, albowiem od jej wyglądu zależy ogólne wrażenie jakie wywiera koń. Różne rasy koni różnią się również kształtem i cechami głowy. Konie robocze mają głowy mocno umięśnione, natomiast głowy goni sportowych mają cieńszą skórę, oraz dużo mniejszą muskulaturę. Kształt głowy jest inny również u klaczy, a inny u ogierów. Różnią się wielkością i masywnością, albowiem głowa klaczy jest delikatniejsza i z tego powodu sprawia wrażenie, że jest łagodna. Również kształty głów nie są takie same, możemy wyróżnić głowę prostą oraz głowę owczą. Głowa prosta charakteryzuje się prostym profilem, natomiast głowa owcza ma kości czołową i ciemieniową wypukłe, a prosta jest tylko kość nosowa. Jest jeszcze głowa garbonosa, która jest podobna do owczej, różni się tylko tym, Continue reading “Kształt głowy konia zależy od rasy” »

Umaszczenie konia izabelowate, co to oznacza

Konie, które mają umaszczenie izabelowate, oznacza, że ich sierść jest żółtawa z różnymi odcieniami zaczynając od białożółtego kończąc na ciemnożółtym. Sierść konia jest zróżnicowana i składa się z włosów ochronnych które są dłuższe niż sierść okrywowa i służą do ochrony wrażliwych części na głowie, nogach i ogonie. U koni o umaszczeniu izabelowatym włosy ochronne są najczęściej jaśniejsze. Konie kasztanowate natomiast charakteryzują się sierścią o barwie żółtorudej do brązowej. W tym przypadku włosy ochronne nie mają czarnego zabarwienia. Kolejną maścią koni jest maść bułałana, co oznacza, że sierść jest w odcieniu podstawowym żółtobeżowobrązowym, natomiast włosy ochronne są różnokolorowe. Bardzo często u koni tej maści występuje ciemna pręga na grzbiecie, która ciągnie się od grzywy do ogona. Kopyta są ciemne, a na nogach występują poprzeczne pręgi. Inną maścią konia jest maść gniada. Gniadosze mają umaszczenie od jasnego do ciemnego brązu. Zabarwienie włosa ochronnego jest charakterystyczne dla nich i jest w kolorze czarny. Continue reading “Umaszczenie konia izabelowate, co to oznacza” »

Czy naprawdę kary koń wróży nieszczęście

Jeszcze dwieście lat temu konie srokate nie miały uznania, w przeciwieństwie do dzisiejszych czasów, kiedy mają dużą popularność nie tylko w jeździectwie westernowym. We wcześniejszych czasach były nawet w stosunku do maści konia pewne przesądy, np. taki, że bryczkę mogły ciągnąć jedynie siwki, które były symbolem szczęśliwej, wspólnej przyszłości. Natomiast konie kare ze względu na swoją maść kojarzone były z nieszczęściem i wykorzystywane były jedynie w konduktach pogrzebowych, albowiem uznawana barwa ich była za żałobną, która nie nadawała się do radosnych zdarzeń. Maść konia zależy od rodzaju pigmentu, który występuje w skórze konia. Mamy maści jednolite do których możemy zaliczyć siwą, karą, gniadą, myszatą, kasztanowatą i bułaną. Maści mieszane to są srokata, tarantowata oraz dereszowata. Maść srokata jest to maść, której zmieszana jest sierść z pigmentem i bez. Continue reading “Czy naprawdę kary koń wróży nieszczęście” »

W stadzie koni obowiązuje hierarchia

Konie żyjące dziko w stadzie są związane trwałymi zasadami oraz istnieje tu porządek hierarchiczny. Spory, które ewentualnie wybuchają nie prowadzą do żadnych poważniejszych urazów. Walki koni są zaciekłe lecz często nieszkodliwe, bardziej pozorowane są groźne gesty. Jeśli koń nie żyje w stadzie zalicza człowieka jako członka własnego gatunku i w zależności od zachowania człowieka ustawiany jest w hierarchii niżej lub wyżej. Koń odczytuje strach człowieka i klasyfikuje go jako niższego przedstawiciela w hierarchii. Jeździec w czasie jazdy powinien dokładnie obserwować konia, ponieważ jego wygląd i sposób noszenia ogona pokazuje w jakim nastroju jest koń. Jeżeli koń ma wywiniętą górną wargę sygnalizuje, że wychwycił interesujący go zapach, który zazwyczaj jest zapachem klaczy. Jeżeli koń jest zadowolony wtedy ma odwrócone w bok uszy, zwieszony nieruchomo ogon, Continue reading “W stadzie koni obowiązuje hierarchia” »

Oczy konia pokazują jego charakter

Oczy konia odzwierciedlają jego charakter oraz temperament. Koń, który jest złośliwy i strachliwy ma niespokojne spojrzenie. Natomiast duże oczy możemy zobaczyć u zwierząt z dużym temperamentem. Flegmatyczny koń ma małe na pół przymknięte. Niech nie zmyli nikogo wielkość oka, bowiem to, że końskie oko jest dwa razy większe od ludzkiego, nie świadczy o tym, że jego wzrok jest lepszy niż ludzki. Dużą zaletą w budowie konia jest to, że oczy umieszczone są z boku głowy konia. Daje to mu pole widzenia ok. 300 stopni. Wystarczy ruch głowy na prawo, albo też na lewo i widzi praktycznie całe otoczenie. Tak umieszczone oczy są podarunkiem przez naturę zabezpieczającym przed atakiem, kiedy skubie trawę na otwartym terenie. Jedynie podejście do konia bezpośrednio od przodu może go zaskoczyć, ponieważ trafia się w tak zwane martwe pole, albowiem wydłużony nos oraz oczy po bokach głowy powodują to, że koń niczego nie widzi co znajduje się bezpośrednio przed nim. Konie nie rozróżniają wszystkich kolorów tak jak człowiek, tylko niektóre. Continue reading “Oczy konia pokazują jego charakter” »

Haflinger mały konik górski – wierzchowiec dla rodziny

Haflinger jest konikiem, który pojawił się u podnóży Dolomitów już w niepamiętnych czasach, ale na pewno żył tu w czasach Rzymian. Były to małe koniki górskie, które były przodkami obecnie tu mieszkających koników. Zostały one skrzyżowane z zimnokrwistą rasą nordycką mieszkającą na północy a także orientalnymi ogierami mieszkającymi na południu. Pierwsze osobniki tej rasy zostały odnotowane już 1282 r. Nazwę swą zawdzięczają miejscowości Hafling, która znajduje się po Merano. Protoplastą jest jasno kasztanowaty ogier półkrwi Folie, był on synem ogiera arabskiego ze stadniny w Radowcach, a matką była klacz rolnika mieszkającego w Tyrolu, który nazywał się Folie. Obecnie rasa Haflingerów jest popularna bardzo na całym świecie. Trzymane są nawet w stajniach królowej Anglii, a książę Filip używa ich do wyścigów zaprzęgów. W Azji krzyżuje się te konie z miejscowymi rasami. Konie te są na tyle silne, Continue reading “Haflinger mały konik górski – wierzchowiec dla rodziny” »

Dzikie konie z Dulmen ostatnia dzika rasa w Niemczech

Dzikie konie z Dulmen mają od 130 do 140 cm w kłębie i są jedyną i ostatnią żyjącą na wolności rasą koni w Niemczech. Co prawda nie są to konie prawdziwie dzikie, lecz raczej zdziczałe. Cechą charakterystyczną, która świadczy o tym, że jest to rasa prymitywna jest myszate lub bułane umaszczenie z pręgą grzbietową. Już w 1316 r. zostały umieszczone w tekstach pisanych wzmianki o istnieniu tego konika. Na przestrzeni wieków mieszano rasy i starano się dodawać krew ogierów innych prymitywnych ras koni do których można zaliczyć koniki polskie czy konie pirenejskie, albo hucuły. W pobliżu miasta Dulmen na powierzchni ok. 350 ha żyje ponad 300 koni na terenie składającym się z lasu, torfowiska oraz wrzosowiska. Konie te żyją bez dodatkowego dokarmiania, jednakże wyjątkiem są duże mrozy i śnieg, ponieważ wtedy niektóre paśniki zaopatruje się siano. Koniki te ze względu na to, że nie ma tam żadnych zabudowań stajennych szukają naturalnego schronienia w lesie. Największą imprezą turystyczną organizowaną corocznie jest chwytanie dzikich koni.
Impreza ta ma swoją długoletnią tradycję, Continue reading “Dzikie konie z Dulmen ostatnia dzika rasa w Niemczech” »